Antraknoza liści porzeczek jest jedną z najważniejszych chorób grzybowych porażających krzewy porzeczek, prowadzącą przede wszystkim do przedwczesnego opadania liści i osłabienia roślin.
Choroba występuje powszechnie w rejonach upraw porzeczek w strefie klimatu umiarkowanego, w tym w całej Europie Środkowej. Jest szczególnie groźna w Polsce, gdzie wyrządza największe szkody na plantacjach porzeczki czarnej.
Największe straty wynikają z przedwczesnej defoliacji krzewów, co ogranicza ich zdolności asymilacyjne, obniża plonowanie w kolejnym sezonie oraz zwiększa podatność na przemarzanie zimą. W szkółkach porzeczkowych choroba ma duże znaczenie, ponieważ sadzonki pochodzące z porażonych roślin mogą nie nadawać się do dalszego rozmnażania.
Patogen poraża głównie:

• porzeczkę czarną (Ribes nigrum),
• porzeczkę czerwoną i białą (Ribes rubrum),
• agrest (Ribes uva-crispa),
• ozdobne gatunki z rodzaju Ribes.

Sprawcą antraknozy liści porzeczek jest grzyb workowy Drepanopeziza ribis, należący do rzędu Helotiales.
W cyklu rozwojowym występują dwa stadia:
1. Stadium doskonałe (teleomorfa)
Wytwarza apotecja (miseczkowate owocniki) rozwijające się na opadłych liściach. Apotecja osiągają średnicę 400-1000 µm, a wewnątrz nich tworzą się worki zawierające askospory, które są jednokomórkowe, bezbarwne, jajowate, o wymiarach około 12-17 x 7-8 µm. To one odpowiadają za infekcje pierwotne wiosną.
2. Stadium niedoskonałe (anamorfa)
Anamorfa grzyba, Gloeosporidiella ribis, tworzy acerwulusy rozwijające się głównie po dolnej stronie plam na liściach. W warunkach wilgotnych uwalnia się z nich śluzowata masa zarodników konidialnych, które rozprzestrzeniają chorobę w trakcie sezonu.

Podstawowym źródłem infekcji są:

• opadłe, porażone liście zimujące pod krzewami,
• acerwulusy utrzymujące się na resztkach roślinnych,
• askospory uwalniane wiosną,
• zarodniki konidialne roznoszone latem.

Patogen rozprzestrzenia się głównie poprzez krople deszczu, wiatr towarzyszący intensywnym opadom oraz porażony materiał szkółkarski.

Optymalne warunki infekcji:

• temperatura: 16-21°C,
• minimalny czas zwilżenia liści: ok.12 godzin,
• częste opady deszczu, mgły, wysoka wilgotność względna powietrza.

Okres inkubacji choroby wynosi zazwyczaj 8-12 dni, co umożliwia rozwój kilku generacji zarodników konidialnych w ciągu sezonu.
Choroba najsilniej rozwija się w latach chłodnych i wilgotnych, natomiast letnie upały oraz susza przerywają jej cykl rozwojowy.
Pierwsze infekcje pierwotne zachodzą wiosną, zwykle od początku maja, często w czasie kwitnienia porzeczki czarnej

Objawy antraknozy pojawiają się najczęściej w drugiej połowie maja lub na początku czerwca, a nasilają się latem.
Objawy na liściach
Początkowo obserwuje się drobne, jasnozielone plamki, które stopniowo brunatnieją. Plamy powiększają się, a tkanka w ich obrębie zasycha.
Na dolnej stronie blaszki liściowej, w obrębie plam, tworzą się drobne brodawkowate wyniesienia, będące acerwulusami grzyba. W warunkach deszczowej pogody wydobywa się z nich śluzowata masa zarodników konidialnych.
Przy silnym porażeniu liście żółkną, zasychają, masowo opadają już na początku lipca, a w późniejszym okresie krzewy mogą być niemal całkowicie bezlistne.
Charakterystyczną cechą choroby jest to, że pierwsze objawy występują zwykle na dolnych liściach, a następnie stopniowo obejmują coraz wyższe partie krzewów.
Objawy na pędach i owocach
U podatnych odmian porzeczki mogą być porażane także ogonki liściowe, końcówki młodych pędów oraz sporadycznie owoce.

• Metody agrotechniczne

Najważniejszym elementem profilaktyki jest ograniczanie źródła infekcji poprzez:
wygrabianie i niszczenie opadłych liści jesienią,
redukcję resztek roślinnych stanowiących miejsce zimowania patogenu,
odpowiednie cięcie krzewów w celu poprawy przewiewności i szybszego obsychania liści,
unikanie zakładania plantacji w miejscach wilgotnych i zacienionych.

Duże znaczenie ma uprawa odmian mniej podatnych, co może znacznie ograniczyć konieczność stosowania zabiegów chemicznych.

• Metody chemiczne

Na plantacjach produkcyjnych ochrona chemiczna jest często konieczna. Zabiegi należy rozpocząć bezpośrednio przed kwitnieniem, a następnie kontynuować w odstępach około 10-14 dni, szczególnie przed spodziewanymi opadami.
W ochronie stosuje się fungicydy z grup: triazoli (np. difenokonazol), strobiluryn (np. azoksystrobina), preparatów miedziowych, ditianonu. Każdorazowo należy sprawdzić aktualny rejestr dopuszczonych środków ochrony roślin dla porzeczek, ponieważ część substancji starszych została wycofana z użycia.
Po zbiorze owoców zaleca się wykonanie jeszcze jednego lub dwóch zabiegów ograniczających rozwój infekcji późnoletnich.