Kędzierzawość liści brzoskwini to jedna z najgroźniejszych i najczęściej występujących chorób grzybowych brzoskwini (Prunus persica L.), która powoduje znaczne osłabienie drzew i utratę plonów. Choroba pojawia się corocznie, szczególnie w lata chłodne i wilgotne.
Występuje powszechnie w sadach amatorskich i towarowych w całej strefie uprawy brzoskwini – w Europie, Azji i Ameryce Północnej.
Najbardziej narażone są brzoskwinie i nektaryny, a w mniejszym stopniu inne gatunki z rodzaju Prunus.
Skutkiem infekcji jest zniekształcenie i przedwczesne opadanie liści, co prowadzi do osłabienia drzewa, mniejszej odporności na mróz oraz pogorszenia owocowania.

Patogenem jest grzyb workowy (Ascomycota) – Taphrina deformans.
Grzyb ten rozwija się powierzchniowo na tkankach liścia i wytwarza charakterystyczne warstwowe skupienia zarodników workowych (askospor), z których przez pączkowanie powstają zarodniki konidialne (blastospory).

Biologia i cykl rozwojowy
Patogen zimuje w postaci zarodników konidialnych lub strzępek grzybni w pąkach, na powierzchni kory młodych pędów i w ich szczelinach.
Wiosną, w czasie pękania pąków liściowych, zarodniki infekują młode, rozwijające się liście.
Grzyb nie wnika głęboko w tkanki – rozwija się między komórkami epidermy i miękiszu liścia.

Źródło infekcji
Porażone pędy i pąki, w których grzyb zimuje.
Zarodniki roznoszone są przez wiatr i krople deszczu.

Rozprzestrzenianie
Infekcje pierwotne następują wiosną, przy odpowiedniej temperaturze i wilgotności. W ciągu sezonu grzyb nie powoduje infekcji wtórnych – nowe zakażenia pojawiają się dopiero w kolejnym roku.

Rozwojowi Taphrina deformans sprzyjają:

• temperatura: 10-21°C (optymalna dla infekcji),
• wysoka wilgotność powietrza i częste opady deszczu,
• długo utrzymujące się zwilżenie liści po deszczu lub mgle.

Infekcje występują głównie na początku wiosny, gdy pąki zaczynają pękać i pojawiają się młode liście.
Ciepła i sucha pogoda po rozwinięciu liści ogranicza rozwój choroby.

Liście
Pierwsze objawy widoczne są krótko po rozwinięciu liści. Stają się one zdeformowane, pofałdowane, pogrubione i kruche. Zmieniają barwę z bladozielonej na szaro-zieloną, a następnie przybierają odcienie czerwone, różowe lub brunatne. Na powierzchni chorych liści pojawia się delikatny, matowy nalot grzybni z zarodnikami. Z czasem liście zasychają i opadają, często już w maju.
Pędy
Występuje nabrzmiewanie miękiszu korowego i drobne pęknięcia.
Owoce
Zdarza się deformacja powierzchni, powstawanie nekroz w kolorze ciemnokarminowym oraz przedwczesne opadanie owoców.

Choroba znacznie osłabia drzewa, ogranicza przyrosty i obniża odporność na mróz.
Powtarzające się infekcje mogą prowadzić do zamierania całych drzew na skutek uszkodzeń mrozowych i wtórnych infekcji kory.

• Metody agrotechniczne
  Dobór stanowiska przewiewnego i słonecznego, unikanie miejsc wilgotnych.
  Izolacja od starych, zaniedbanych sadów.
  Prawidłowe cięcie i nawożenie drzew, szczególnie azotem w umiarkowanych dawkach.
  Usuwanie porażonych liści i pędów wiosną.
  Stosowanie odmian bardziej odpornych na chorobę.
• Metody mechaniczne
  Wycinanie i spalanie porażonych pędów.
  Usuwanie silnie zainfekowanych drzew z sadu.
• Metody chemiczne
  Jesienią, po opadnięciu liści – oprysk preparatami miedziowymi (np. tlenochlorek miedzi).
  Wiosną, w fazie nabrzmiewania pąków – fungicydy z grupy dodynowych lub tiuramowych.
  Konieczne jest dokładne pokrycie całej korony drzewa cieczą użytkową.
• Metody wspomagające
  Dolistne nawożenie roztworem mocznika (ok. 5%) w czasie regeneracji drzew po infekcji.
  Regularne lustracje sadu w celu określenia momentu infekcji i skuteczności zabiegów.